Categorie: opinie

Lees asjeblieft het verkiezings-programma van de Partij voor de Dieren goed, als je overweegt daar woensdag op te stemmen. In mijn beleving verschilt bij geen enkele partij de publieke perceptie zo van wat ze feitelijk willen.

Er staan heel vreemde dingen in het verkiezingsprogramma, die niet naar voren komen in hun campagne-uitingen. Ik som de zaken op die mij zijn opgevallen.

• p5: nationale invoering van een vliegtax – dit is al eens geprobeerd, met als gevolg hogere ticketprijzen in Nederland en groei van de luchthavens net over de grens. Typisch iets dat je (op z’n minst) op Europese schaal moet regelen, maar de PvdD is niet erg voor ‘Europa’, zie p34.
• p6: invoering van een basisinkomen – een uiterst kostbaar experiment, waar best iets voor valt te zeggen, maar waar de PvdD niet in gaat op hoe ze dit willen financieren.
• p7: pensioenleeftijd naar 65 – zelfde probleem als hierboven. Typisch iets waar je de kosten van even op een rijtje zou moeten zetten.
• p7: de gevolgen van lage rente en slecht presterende beurzen moeten niet bij ouderen worden gelegd – dit gaat over de pensioenen, maar het overgrote deel van de baten van pensioenen komen nou precies uit diezelfde rente en uit diezelfde beurzen. Kan je van alles van vinden, maar dit is een feit. Populistische opmerking, wederom zonder financiële onderbouwing.
• p8: banken die te groot zijn om te falen worden opgesplitst – waarmee je kleinere banken creëert die ook kunnen falen, en wat gebeurt er dan? Eenvoudiger op te vangen, zegt PvdD, en dat klinkt sympathiek, maar er is weer geen onderbouwing bij deze uitspraak. Het is zeer de vraag of het waar is.
• p8: kapitaalbuffers banken moeten vier keer zo hoog worden – waarmee je banken belet om geld uit te lenen. Vergeet die hypotheken voorlopig dus maar, en ook bedrijven zullen niet in staat zijn om geld te lenen om te kunnen ondernemen. Klinkt wederom sympathiek, maar het kon economisch wel eens een ramp betekenen.
• p26: alternatieve geneeswijzen in basispakket – als academicus ben ik een voorstander van wetenschappelijke methoden in de heelkunde. Homeopathie en kruidenvrouwtjes verdienen op geen enkele wijze een plaats in door de overheid gefinancierde zorg.
• p27: tegen de nieuwe donorwet – praat eens met en nierpatiënt, zou ik zeggen.
• p27: niet voor euthanasie – in weerwil van alle progressieve praatjes over LHBT’ers en investeringen in milieu, zien we hier ineens een wonderlijke conservatieve dissonant die ons ettelijke jaren terug in de tijd smijt, of waarschijnlijker, zien we hier wat schimpen van de religieuze achtergrond van de leiders van de PvdD.
• p30: legaliseren productie en gebruik softdrugs – ja, we denken natuurlijk aan wiet en qat, maar hier staat een lijst met alle chemische shit die je van de PvdD rustig mag produceren en in je mik mag smijten.
• p32: voor raadgevend en correctief bindend referendum – we hebben in de afgelopen jaren een paar dramatische voorbeelden gezien van referenda. In eigen land hadden we die over het handelsverdrag met Oekraïne en eerder al die over de Europese grondwet, en in GB die over de Brexit. Hoe je ook over de uitkomsten van die referenda denkt, het verloop kan niemand ‘goed’ noemen. Er wordt door de PvdD gewezen naar Zwitserland, maar wij zijn niet Zwitserland en dat is een oerconservatief land.
• p34: nieuwe EU bevoegdheden alleen met referendum – verder uitholling van Europa, bedoelen ze. Het is in deze tijd, waarin Rusland gevaarlijk gedrag vertoont, waarin we te maken hebben met ingewikkelde toestanden aan de zuidgrens en bovendien Amerika internationaal verzwakt wordt door de nieuwe president, misschien verstandig om een stevig Europa te hebben.
• p34: pleit voor terugkeer naar nationale munten – misschien goed om even in herinnering te roepen dat de Nederlandse gulden decennia lang gekoppeld was aan de Duitse mark, voor de invoering van de euro. Dus wat wil je precies terug? Dit verzwakt Europa, verzwakt de economie en verzwakt het handelsland Nederland.
• p38: defensie bekant uitkleden – zie wat ik zei bij p34.

Het staat mudvol tegenstrijdigheden, zaken die zich feitelijk tegen mens en dier gaan keren, conservatieve en confessionele, maar vooral onbetaalbare ideeën. Niet voor niets lieten ze het niet door het CPB doorrekenen. Voor de volledigheid: niet alleen hebben ze de plannen niet laten doorrekenen, de financiële paragraaf ontbreekt ten ene male in het verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren.

Lees in vredesnaam het hele programma, vooral buiten de paragrafen over natuur, dier en milieu, en ga niet af op die blitse maar nogal selectieve speerpuntenvideootjes van ze. Als het je om de dieren en het milieu gaat, overweeg dan GroenLinks, want PvdD is verschrikkelijk, zeker voor jonge mensen.

Een van de principes die de PvdD voortdurend herhaalt is de afkeer van ‘compromisme’, zoals ze het zelf noemen.

Ik ben er echter van overtuigd dat een groot deel van de PvdD-stemmers behoorlijke compromissen sluit met de eigen principes, wanneer ze op de PvdD stemt.

UPDATE maandag 13 maart:

Op twitter reageert de Partij voor de Dieren vanaf het eigen account. Met dit.

.@JaapFriso @aafkeromeijn En kijk meteen ook even waarom @bottejellema het liefst voor jagers en boeren opkomt☺️ https://t.co/KJvFeSTnLi

— PvdD (@PartijvdDieren) March 13, 2017

Achja. Waarom zou je inhoudelijk reageren als je ook karaktermoord kan plegen (in het blog staat niet dat ik voor jagers en boeren op kom, overigens).

In mijn nieuwe podcastaflevering crashte ik liefdevol met vriend Ype Driessen over zijn omarming van de Partij voor de Dieren. Hij gaat daar hoogstwaarschijnlijk op stemmen en ik zeker niet. Hij zegt dat dit de enige partij is die echt voor de dieren op komt en ik zeg dat de PvdD het slechtste is dat de dieren kan overkomen.

Een dag later kwam er tot vrijwel eenieders verbazing een motie door de Tweede Kamer voor weidegang van melkkoeien. Deze motie is een initiatief van de Partij voor de Dieren, en werd al gesteund door een keur aan andere partijen, waaronder PvdA, GroenLinks en D66. Maar een meerderheid was er niet.

De motie stond op het punt weggestemd te worden, toen ineens de PVV voor bleek te zijn.

Het is een vreselijke motie, niet in de laatste plaats voor dier en milieu. De PvdD heeft verzuimd iets essentieels te regelen, en hieronder leg ik uit hoe het zit.

Melkveehouderij
Om te beginnen even precies waar we het over hebben: de melkveehouderij. Dat is dus heel wat anders dan de vleesveehouderij. Ik kom van een melkveehouderij, en mijn zus en haar man runnen dat bedrijf nog steeds. Dat betekent twee dingen: ik weet wat voor ontwikkelingen er zijn geweest in de afgelopen decennia en ik ken de actuele stand van zaken redelijk.

Er is een tendens dat minder melkkoeien in de wei komen. Daarover kan je twee dingen zeggen. Alle koeien stonden in Nederland altijd al de helft van het jaar op stal. Je kan in de wintermaanden de dieren niet naar buiten doen. Niet omdat de koe dat niet aankan, maar omdat ons klimaat dat niet toestaat. Er groeit dan geen gras en de weide is te nat.

Het tweede wat je er over kan zeggen is dat de stal van nu niet meer de stal van toen was. Een moderne ligboxstal geeft de koe alle ruimte (nee, niet zoveel als buiten, maar zeker vele malen meer dan in de oud-Hollandse stal), licht en omdat deze stallen tegenwoordig geen buitenmuren meer hebben: frisse lucht en koelte (ik schreef er eerder al over). Het is een voor de koe aangename plek geworden, en dat is niet voor niets.

Topprestatie
Op moderne melkveehouderijbedrijven zijn de koeien topsporters. Het zijn hoogproductieve dieren, die een bijpassende verzorging verlangen. De dieren moeten gezond zijn en zich goed voelen, anders geven ze domweg niet zoveel melk. De melkveehouder zal daarom zo veel mogelijk variabelen willen controleren, waarbij de voeropname prioriteit heeft. Dat is met beweiding een stuk ingewikkelder.

Om een voorbeeld te geven: op de de boerderij waar ik ben opgegroeid gingen de koeien elke dag in de zomer wel naar buiten. Rond een uur of vier kwamen ze weer binnen, om gemolken te worden. Dan lag er echter in de voergang een grote berg vers gemaaid gras voor ze klaar. Ik wil maar zeggen: weidegang is nooit voldoende geweest voor voeropname.

Daar komt nog bij dat een koe op stal veel milieuvriendelijker is dan in de wei. De uitstoot van bijvoorbeeld fosfaten is in een stal veel beter onder controle te houden.

Je kan op dit punt natuurlijk nog vinden dat het onvriendelijk is om dieren hoogproductief te maken. Alleen… moet je je dat dan niet uitsluitend afvragen voor koeien, maar ook voor honden, paarden, ezels en zelfs mensen.

Feitelijke onjuistheden
Dan wat Esther Ouwehand (PvdD) op Radio1 en in Trouw beweerde over de positieve effecten van deze maatregel.

“De wei laten begrazen in plaats van maaien zorgt voor meer weidevogels.”  Weidegang zal er niet voor zorgen dat er geen gras meer wordt gemaaid. De suggestie dat je het probleem van afnemende populatie weidevogels oplost met alleen weidegang van koeien is zeer dubieus.

“En koeien in de wei hoeven geen geïmporteerde soja te eten.”
Koeien eten grofweg twee soorten voer: ruwvoer, wat gras-achtig is, structuur heeft en goed is voor de spijsvertering, en krachtvoer, waar de nodige voedingsstoffen in zitten die ze nodig hebben voor hun prestatie. Zeg maar: pasta versus proteïnedrankje. In de wei vindt de koe alleen ruwvoer, het vervangt op geen enkele manier soja uit brokken. Feitelijk onjuist.

“Een koe is een graasdier, dat wil buiten in de wei haar kostje bij elkaar grazen.” Als je koeien de keuze laat (en dat heb ik met eigen ogen zo vaak gezien) verkiezen ze stalvoeding boven de weide. Het klopt dat het een graasdier is (al vind ik herbivoor een betere benaming), maar dat is ze niet uitsluitend, en deze uitspraak over de ‘wil’ van een koe is zeer dubieus.

“Het huidige landbouwsysteem is tegen de behoefte van het dier ingericht.”
Je kan niet een grote prestatie van deze dieren verwachten als de dieren iets doen dat tegen hun behoeftes in gaat. Dieren presteren niet vanuit een morele opgave, zoals wij onszelf naar sportscholen slepen, maar op intuïtie. De dieren presteren feitelijk beter in een stal dan in de wei (zo nog iets meer over prestaties van dieren).

Het is echt verwerpelijk hoe populistisch Ouwehand zich opstelt.

Supermarkten
Nog één laatste belangrijke ding komt daar bij. Met deze maatregel jaagt de PvdD alle melkveehouders tegen zich in het harnas. Niet omdat boeren hun dieren niet naar buiten willen doen, maar omdat er geen geld tegenover staat.

Ouwehand verwijst in Trouw simpelweg naar de supermarkten: “… hebben een rol om een goede prijs af te spreken met de Nederlandse boeren die hebben geweid.”

Waarom, oh, WAAROM heb je dat dan niet geregeld in die motie van je, Ouwehand? DE wig om een hoger dierenwelzijn voor elkaar te krijgen, heb je gewoon genegeerd. Daarvoor doe je ineens een beroep op de supermarkten! Ahold en de wereldmarkt versus mijn zus, daar hebben we het over: wat denk je zelf?

Melkprijs
Vorig jaar hebben melkveehouders bijna een jaar lang onder de kostprijs moeten werken. De melkprijs is nu wat hoger, maar de kern van de zaak is: waarom krijgen de boeren niet meer geld als je meer van ze verlangt. Dat is niet onredelijk, dat is hoe de wereld werkt. Wat zou je nu kunnen krijgen… boeren jagen hun koeien op een paar droge dagen op het trapveldje naast de stal en noemen dat de weidegang, waarmee ze aan deze flutmotie voldoen.

Je hebt de melkveehouders nodig om de trend van verminderde weidegang te keren. En deze motie zorgt alleen maar voor meer weerstand en onderlinge haat. Ik noem ‘m dus contraproductief.

En daar maak ik me zo druk om, omdat ik ook vind dat koeien in de wei moeten lopen. Het is een logische volgende stap: mijn zwager en mijn zus fokken al jaren niet meer op absoluut hoogste melkproductie, maar op gezonde poten, stevig gestel, en goed gemoed. Dat doen ze omdat dit voor iedereen leuker is en dus betere prestaties oplevert. Het zijn zulke onwijs mooie dieren die ze nu hebben: sterk, lief en productief. Weidegang – de dieren komen nu niet buiten – zou een logische volgende stap kunnen zijn in de ontwikkeling. Het heeft alleen een prijs.

Er draaien nu drie melkrobots in de stal daar. Daar kunnen koeien (vrije wil) ieder moment van de dag naar toe, en de meesten doen dat zo’n drie keer per dag. Praktisch buitengewoon ingewikkeld om dat te combineren met serieuze weidegang. Het is arbeidsintensiever om daar omheen te werken – wie gaat dat betalen?

Dierenpopulisme
We vinden het heel normaal dat biologische producten duurder zijn. Biologische producten komen van bedrijven waar productiviteit niet op 1 staat. Het geld wordt betaald voor iets anders. En hier kom ik op de waarden: als je vindt dat koeien in de wei moeten lopen, worden ze minder productief, en kost het meer om ze te melken. Daar is niets mis mee, maar de consument moet er voor betalen.

De PvdD zal echter – zeker in verkiezingstijd – nooit de consument aanvallen. Want de consument is de kiezer, en die hebben ze nodig. De melkveehouders zijn dat niet, en worden hier in een gemeen spelletje geslachtofferd. Ik vind het echt verwerpelijk, omdat het lijkt alsof de dieren er mee zijn geholpen, maar feitelijk gaat het hier over electoraal gewin. Dat is wat we hier hebben gezien.

Nederlandse melk
Nederlandse melk kent de beste hygiëne van de wereld, en als de Nederlandse koeien buiten kunnen lopen, zou dat nóg een extra toegevoegde waarde zijn aan de Nederlandse melk. Die toegevoegde waarde moet ook in geld zijn te zien, anders gebeurt er niets. Natuurgebieden worden ook ergens van betaald, laten we wel zijn. En dat heeft de PvdD niet geregeld. Ze gingen voor een morele en electorale overwinning, en hebben die gekregen.

Een pyrrusoverwinning. In mijn ogen dus ten koste van dierenwelzijn en de goede verstandhouding en gunstige milieu-effecten. En dat is heel verdrietig.

= = =
DIT ARTIKEL BEVAT SPOILERS OVER DE SERIE HOMELAND T/M S05
= = =

Claire Danes.

Zij speelt Carrie Mathison, die sinds serie 4 het hoofdpersonage van Homeland is. Zij deelde daarvoor de hoofdrol met Damian Lewis. Maar nu moet ze het in haar eentje doen. En dat gaat niet zo goed, door desastreuze keuzes die de schrijvers van Homeland hebben gemaakt.

Danes speelde in haar tienerjaren de rol van Juliet in de Baz Luhrmann-film ‘Romeo + Juliet’, met Leonardo DiCaprio in de rol van Romeo. Dat is een fantastische en ondergewaardeerde film, waarin ze schitterde.

De film heeft een soort 1996-avantgarde-hiphop-popart-stijl, en zo wordt er ook geacteerd en/of gemonteerd. Wat toen niet zo opviel, want we kenden Danes nog niet echt, was hoe geschikt zij is voor precies deze stijl. Ietwat hoekig, bijna karikaturaal, maar in deze context toch geloofwaardig.

Het punt is dat ze twintig jaar later nog steeds zo acteert, maar nu in een politiek-diplomatieke thriller à la Bourne. Ze is een beetje een psychopathische Jason Bourne. Ik zal daar verder niet over uitweiden, behalve dat je er wel een beetje tegen moet kunnen.

Dat maakt dus wel dat ik Damian Lewis nogal mis.

Voor seizoen 4 was Damian Lewis als Nicholas Brody naast Danes de hoofdrolspeler. Hij stond ook op de posters. Hij won er een Emmie en Golden Globe voor, en niemand weet waarom hij uit de serie is geschreven.

Aan het einde van serie 3 werd Brody publiekelijk opgehangen op een plein in Teheran. Het kan gewoon de keuze van de schrijvers zijn om een van de hoofdrolspelers te laten sterven; het is een geijkt middel om lekker wat discussie over je serie op gang te brengen. Dat gebeurde ook.

Punt is dan wel dat je het sterven aannemelijk moet maken. En niet je held in 35 voorgaande afleveringen zo’n twaalf keer een aanslag op z’n leven moet laten doorstaan. Of zoals The Guardian schreef: ‘Houdini-like escape scenes and ludicrous strands of coincidence‘. Kijkend naar de ophanging dacht ik alleen maar: ah, nummer dertien in het dozijn, we zien ‘m straks wel weer terug.

Quod non. In fictie tarten twaalf onwaarschijnlijke ontsnappingen aan de dood niet noodzakelijkerwijs de geloofwaardigheid. Maar die ene keer dat er niet wordt ontsnapt, tart wél. Afijn, genoeg over dat.

Er is namelijk iets anders met deze serie aan de hand waar ik écht een vieze smaak van in de mond krijg. En dat gebeurde met name in serie 5 (maar er was ook eerder al fikse kritiek op de serie).

Zonder te spoileren kan gemeld worden dat Homeland seizoen 5 zich voor het grootste deel in Europa afspeelt. Waar de Verenigde Staten of landen in het Midden-Oosten vaak het middelpunt van de serie waren, zagen we nu vooral beelden van Carrie Mathison in Berlijn. De blondine heeft een carrièreswitch gemaakt, al heeft ze nog steeds gewild en ongewild veel contact met haar vroegere collega’s. Het is knap dat het de makers van de serie wederom gelukt is om met Homeland seizoen 5 een spannende reeks neer te zetten, mét een nieuwe verhaallijn. – Netflix

In eerdere seizoenen zat Carrie Mathison op verschillende plaatsen in de wereld achter terroristen aan. Dat waren terroristen met diverse motieven, maar het goede aan Homeland vond ik dat dit zo genuanceerd werd gedaan.

Om even enorm te spoileren: Brody blijkt moslim te zijn geworden. Hij raakt tevens betrokken bij anti-Amerikaanse acties, maar omdat hij Amerikaan is, blijft de nuance. Hij heeft geloofwaardige motieven, en hoewel niemand het eens kan zijn met geweld, kom je in Homeland wel dichter bij begrip voor een afkeer van Amerika en haar (proxy)(semi)oorlogen.

Met het verdwijnen van Brody uit de serie, zit Mathison ineens voluit achter Buitenlanders aan. Dus: Islamitische terroristen. In serie 4 in Kabul, in serie 5 in Berlijn. Er is weinig ruimte meer voor dubbele gevoelens: de Amerikanen zijn de good guys en de Pakistanen en Libanezen de slechteriken.

Zelfs de Duitsers in de serie moeten het ontgelden. Ze worden als naïef en onwillig geportretteerd. Wat ik een vrij onsmakelijke keuze van schrijvers van een spionageserie vindt, als je weet dat de Amerikanen zo’n tien jaar de bondskanselier hebben afgeluisterd. Een paar misplaatste zelfgenoegzame Godwins maken het helemaal af.

Een simpel wereldbeeld ontstaat. Waarom willen de Libanezen een aanval met gifgas op het Hauptbahnhof uitvoeren? Omdat de Duitsers in 2006 tijdens de Israëlisch-Libanese oorlog een vredesmissie in Libanon uitvoerden, onder auspicien van Israël. Geen persoonlijke motieven, geen opbouw, geen complex plot zoals twaalf afleveringen per seizoen heus toestaan: niets.

Vanaf dan is het alleen nog een kwestie van rennen, schieten en Duitse auto’s. En wat bedoeld zijn als emotionele contemplatieve scènes, komen dus niet binnen. Want je zit je allang te ergeren.

Ik voelde me als kijker genaaid en kreeg er een vieze MacDonaldssmaak van in m’n mond. Ik trok Claire Danes ook niet meer, met dat eeuwige trillende kinnetje; het voortdurende misnoegd zuchten; de bezorgde frons als een middelgroot gebergte en dat eindeloze wegvegen van het blonde haar. Fantastisch bij Luhrmann, maar een opvallendere geheime agent kan ik me niet voorstellen.

‘Maar het is toch geen documentaire’, kan je er tegenin brengen. Klopt, het is fictie. Maar… als dat zo is, waarom maken de schrijvers dan gebruik van bekende historische gebeurtenissen als de Israëlisch-Libanese oorlog, van bestaande netelige internationale kwesties en van concrete locaties als de Hauptbahnhof of zelfs Amsterdam?

Bijvoorbeeld daarover: Mathison gaat ergens halverwege seizoen 5 naar ‘Amsterdam’. We zien vervolgens zo’n beetje de minst Amsterdamse soort huizen die je maar kan verzinnen.

Ik ken Amsterdam vrij goed, en er is geen enkele scene echt in deze stad gedraaid. Hilarisch zijn de nummerborden op auto’s: ze zijn weliswaar geel, maar bestaan uit drie cijfers, vier letters en weer drie cijfers. Dat zijn bijna twee keer zoveel tekens als de Nederlandse nummerborden hebben, en dat is slordig. Want er rijdt wel een taxi met een correct Nederlands taxi-kenteken door beeld.

Toevallig weet ik veel van Amsterdam, en zag hoe wat dat betreft met de werkelijkheid een loopje werd genomen. Als je dan zoveel ‘echte’ dingen in je scènes stopt, en je verneukt zoiets al, wat blijft er dan nog van de rest over?

De rafelige verhaallijnen (een karakter moest halverwege geld als motief voor haar daden hebben, en uit het niets zien we haar ‘dus’ een tasje van 500 euro kopen), de willekeurige inzet van brandende internationale kwesties, en vooral het verdwijnen van elke diepere laag uit de serie, maakt dat Homeland nog maar een schim is van wat het was.

Alles wat Homeland boven de rest uit deed stijgen, zoals de interne verscheurdheid van de hoofdpersonen, en daarmee nuance, is op desastreuze wijze uit de serie geschreven. En dan irriteert de acteerstijl van Claire Danes ineens enorm.

Helaas komen er nog drie seizoenen.

Waarom ik heb toch heb gekeken? Zodat jij kan stoppen na seizoen 3.

Tijdens de couppoging in Turkije twitterde Geert Wilders dit:

I hope Erdogans islamofascist regime is finished. The sooner the better. #Turkey

— Geert Wilders (@geertwilderspvv) July 15, 2016

Nou heb ik het niet zo op Erdogan. Maar ook niet op Wilders, en een van de redenen daarvan is hoe hij met kritische pers om gaat. Dat lijkt uit ongeveer hetzelfde boekje te komen als Erdogan op zijn nachtkastje heeft staan.

Ik zou er dus geen traan om laten als Wilders ons parlement verlaat, maar uitsluitend als als hij dat zelf wil of omdat er niet genoeg op hem is gestemd.

Niet omdat hij er door middel van een gewelddadige coup uit wordt gezet.

Dat laatste leek Erdogan te overkomen en de tweet van Wilders vind ik vergelijkbaar met iemand die naar het brandende huis van onwelgevallige buren staat te kijken en dan zegt: hoe eerder ze opgerot zijn hoe liever.

Wilders’ tweet, die hij schreef op het moment dat de couppoging gaande was, vond ik misplaatst en bovendien ondemocratisch.

Op dat moment was ook helemaal niet duidelijk wat de motieven van de coupplegers waren (eigenlijk nog steeds niet helemaal); het had net zo goed een coup van IS-aanhangers kunnen zijn.

In de Arabische wereld zijn meerdere coups geweest in het afgelopen decennium, waarover Wilders zich kritisch heeft uitgelaten. Terecht, moeten we concluderen, en reden te meer om voor democratische processen te pleiten. Erg raar om dan enthousiast te doen over wat er op dat moment in Turkije gaande was.

Ik retweette Wilders met de toevoeging:

This Dutch MP prefers violent military coups over democratic processes. https://t.co/ALB0gvqKan

— Botte Jellema (@bottejellema) July 16, 2016

En daar was Bas Paternotte (columnist bij GeenStijl en ’tweede man’ bij The Post Online) met een retweet en een kutopmerking. Bovendien kon hij het niet laten om daar de NPO, een van mijn opdrachtgevers, bij te halen.

De tweet verschijnt op dit moment niet meer in zijn of mijn tijdlijn. Ik embed ‘m hier, maar als-ie daar ook verdwijnt, zie hieronder… (screenshots zijn voor mietjes).

Kijk die Erdogan-fans eens gaan. Deze meneer werkt voor de NPO. https://t.co/qIQfCfczZi

— Bas Paternotte (@baspaternotte) July 16, 2016

Ik was ineens een Erdogan-fan die los ging, waarna Bas fijntjes toevoegde dat ik voor de NPO werk. Als ‘ultieme diskwalificatie’, voor mij en/of voor de NPO, of zo.

Zo te zien heeft hij de tweet dus verwijderd, maar niet voordat hij zijn GeenStijl- en TPO-schaapjes op me had afgestuurd, en niet voordat hij door Jeroen Wolaars (NOS) op de NPO-kwestie werd gecorrigeerd…

@baspaternotte ik vind je kennelijke onbehagen bij zo’n tweet koppelen aan zijn werkgever een beetje kinderachtig

— Jeroen Wollaars (@wol) July 16, 2016

Echter was Bas dan weer niet mans genoeg om tegen mij te zeggen dat hij ‘m weer had verwijderd, of om z’n excuses aan te bieden, laat staan om dit tegenover zijn gelijkgerichte volgertjes recht te zetten.

Afijn.

Een aantal twitteraars wees mij er op dat in Wilders’ tweet niet letterlijk staat dat hij voor een gewelddadige coup is.

Maar hoe kan je deze tweet nou los zien van de gewelddadige coup die er op dat moment aan de hand was, en waar de tweet zelf over ging? Op het moment van twitteren wisten we al van geweerschoten in Istanbul en Ankara, helikopters en gevechtsvliegtuigen boven de steden en explosies bij het parlement!

Wat rest is twee vragen. De eerste is hoe Bas Paternotte in godsnaam mijn tweet heeft gevonden. Wat was hij aan het zoeken, of anders: op wat voor onnozele GS/TPO/JALTA-lijst is mijn twitteraccount terecht gekomen.

De tweede vraag is wat er in hem is gevaren. Dit is allemaal natuurlijk onwijs kinderachtig (‘ik ga het tegen de juf zeggen hoor!’). En waarom moet ik uitgescholden worden voor ‘belastingrukkertje’, en door de GeenStijlrukkertjes voor nog veel meer.

Dan maar even heel badinerend, speciaal voor Bas, een korte les over kritiek…

• Het moet terecht zijn, dus niet de feiten verdraaien of het buiten context plaatsen;
• Je moet niet je gelijk proberen te halen door er anderen bij te betrekken, zoals opdrachtgevers van je opponent of z’n moeder;
• Niet schelden. Je bent geen puber.

Doe je dat wel, dan laat je op een wel heel treurige manier de leegte van je boodschap zien.

Ten slotte: als je iets stoms hebt gedaan, zoals je die tweet die je hebt verwijderd versturen, dan zeg je sorry. Is niet moeilijk, en is snel gedaan.

Dan had ik dit stukkie niet hoeven typen.

Brexit, etcetera, u kent het verhaal inmiddels. Nigel Farage, de leider van de eurosceptische partij UKIP, gaf in de vroege vrijdagochtend een overwinningsspeech. Daarin drukte hij zich buitengewoon ongelukkig uit.

“We have done it without having to fight, without a single bullet being fired.” zei Farage.

Pijnlijk, omdat nog geen week daarvoor het Britse parlementslid Jo Cox om haar ideeën dood was geschoten.

Meneer Farage bood er even later zijn excuses voor aan:

Op sociale media, maar ook op sites als The Guardian en Huffington Post verschenen artikelen over de aanstootgevende manier van uitdrukken van Farage.

UK “Leave EU” leader Nigel Farage just shouted, “And we did this w/o firing a single bullet!” Uh, no. One of your fans shot dead a pro-EU MP

— Michael Moore (@MMFlint) June 24, 2016

Good morning. We’ve left the EU.

Farage’s reaction; ‘We’ve done it without a single bullet being fired’.

Seriously..?!?

— Jake Humphrey (@mrjakehumphrey) June 24, 2016

“Without a single bullet being fired,” Farage says. We have become disgusting.

— India Knight (@indiaknight) June 24, 2016

Ook ik deed een (niet zo bijzondere) duit in het zakje…

Farage: “We’ve done it without a single bullet being fired.” What about Jo Cox, you ignorant bastard? https://t.co/axM2jtZpMg

— Botte Jellema (@bottejellema) June 24, 2016

Annabel las dat om een of andere reden en snapte er niks van. Ze dacht dat ik Farage de schuld gaf van de moord op Jo Cox.

Ze schreef er een stuk over op TPO.nl.

Annabel zag in mijn tweet een directe aanval op het vrije woord en het universum, als enige in de wereld.

Ik werd met naam en toenaam geciteerd op TPO.nl en kreeg vervolgens de TPO-horde (is ongeveer dezelfde als de GeenStijl-horde) achter me aan.

@bottejellema wat een domme man ben jij , respectloos !!!

— de grommende trucker (@degrommende) June 24, 2016

@bottejellema WTF? Die kwam van ‘jouw soort mensen’ vriend, niet van Farage en consorten.

— Tony Donders (@Thunder_nl) June 24, 2016

Het vraagt een hoop onwil om het te lezen zoals Annabel en haar horde het deed.

In de eerste plaats moet je Engels er vrij slecht voor zijn, want hij zegt hier dat ‘er’ geen enkele kogel afgeschoten is, en niet dat ‘hij’ of ‘we’ geen enkele kogel hebben afgeschoten. Het is een ongelukkige uitdrukking, maar geen schuldbekentenis. Het is een constatering, zij het incorrect.

In de tweede plaats is het Farage zelf die deze uitspraak doet, en niet ik. Ik citeer hem. Daarom gebruik ik ook “aanhalingstekens”.

In de derde plaats blijkt uit het feit dat hij z’n excuses er voor aanbiedt, dat hij zelf ook wel snapt dat zijn eigen woorden ongelukkig waren gekozen.

Annabel, je bent een beetje in de war.

Het is als met complotdenkers: in iets wat er niet staat het bewijs van het tegendeel zien. Drogredenering uit het boekje.

De feiten.

1. Op uitnodiging van Vonk van De Volkskrant, wilde ik een stuk schrijven over hoe er in het dagelijks leven in Nederland met homo’s wordt omgegaan, naar aanleiding van ‘Orlando’ en de reacties daar op.
2. Ik schreef oorspronkelijk een stuk dat de helft langer was dan wat er in de krant kon. In samenspraak met de redactie is dat ingekort.
3. Een van de alinea’s die ik daarop heb geschrapt was een uitgebreide beschrijving van wat we weten over die afschuwelijke avond, waaronder dat de schutter het noodnummer 911 heeft gebeld en verklaarde IS te steunen. De opsomming van reeds bekende feiten sneuvelde dus, en dat kon ook want onderwerp van het stuk was het gebrek aan solidariteit daarna (zie 1.). Hier verwees ik naar in mijn reactie op Martin Koolhoven.
4. Martin Koolhoven was op twitter fel over het feit dat de Islam niet in het stuk voorkwam, als inspiratie voor de schutter. Ik heb meerdere keren tegengeworpen dat het over een bredere kwestie gaat, en dat het evident is wat de schutter heeft geïnspireerd. Daarover heeft De Volkskrant de hele week al geschreven, dat is niet waar mijn stuk over ging.
5. Kustaw Bessems krijgt vervolgens van GeenStijl verweten dat hij het stuk heeft gecensureerd. Dit is onzin, zie voorgaande punten.

Een journalistiek stuk kan maar over een beperkt aantal dingen gaan; het is geen geschiedschrijving van de wereld. Dat er in dit artikel niet expliciet staat dat de omarming van homo’s door de islam te wensen over laat, betekent niet dat dit wordt ontkend.

Zeker niet door De Volkskrant, zeker niet door mij.

Nederlandse vertaling:

Maandagavond was ik bij de Nederlandse première van de documentaire Strike a Pose. De reden dat ik daar bij was is simpel: vriend Bart Westerlaken is filmcomponist (oa. Penoza) en maakte ook de muziek voor deze documentaire. Er moest wat gitaar in, hij belde mij, ik trok aan wat snaartjes, en belandde op de titels.

Dat is wel erg veel eer, want Bart heeft veruit het meeste werk gedaan voor de muziek. Maar het is wel erg leuk om een beetje bij dit project te horen.

De film gaat over de dansers die in 1990 gecast werden om mee op tournee te gaan met Madonna, op haar Blond Ambition World Tour. De zeven jongemannen werden onder andere uitgezocht op hun ‘Vogue’ kwaliteiten. Die single had Madonna toen net uit.

In het jaar daarvoor had ze het album ‘Like a Prayer’ uitgebracht, en de hele tour bracht veel commotie teweeg in het conservatieve deel van Amerika. Religieuze symbolen werden gecombineerd met erotisch getinte dansbewegingen en schaarse kleding.

The tour in no way hurts anybody’s sentiments. It’s for open minds and gets them to see sexuality in a different way. Their own and others. – Madonna (1990)

Alles onder het motto ‘Express yourself’, ook een nummer van datzelfde album. Ze maakte dat jaar een clip bij haar nummer ‘Justify my love’ die zo erotisch was dat MTV ‘m niet wilde uitzenden. Madonna’s boek ‘Sex’ verscheen. En in 1991 kwam de docufilm ‘Truth or Dare‘ uit, waarin de zeven dansers die mee waren op tournee een belangrijke rol hadden. Seksuele vrijheid, homoseksualiteit en jezelf zijn, waren de centrale begrippen daarin.

In Nederland (namelijk, buiten Amerika) heette deze film ‘In bed with Madonna’.

En hier begint het verhaal van de documentaire ‘Strike a Pose’. Want documentairemaker Reijer Zwaan zag die film toen, als jongeman, en was er zeer van onder de indruk (hij maakte deze documentaire samen met Ester Gould overigens).

Ik was op dat moment 14, en meer dan wat er in Top Pop verscheen (waar vooral mijn zus naar wilde kijken), wist ik niet van Madonna. ‘In bed with Madonna’ is een titel die ik me herinner, omdat er veel over was te doen. Maar no way dat ik die zag of kreeg te zien, in het gereformeerde Friesland van mijn jeugd.

De film heeft op veel mensen indruk gemaakt, want de dansers werden wereldberoemd.

Van de zeven waren er zes gay. Al dan niet uit de kast.

Van de zeven leven er nog zes. Want een is overleden aan AIDS.

Van de zeven hadden er drie HIV. Op het moment van de tour. Wat niemand wist. Ook al stonden ze symbool voor ‘Express yourself’, openheid, vrijheid en kunnen zijn wie je bent…

Ze werden gediagnosticeerd halverwege de jaren ’80, toen HIV zondermeer tot AIDS leidde en derhalve een doodvonnis was.

Van de overleden jongen werd het natuurlijk bekend. Van de andere was het gevoeglijk bekend. Van de derde, wel, hier komt ‘Strike a Pose’ om de hoek.

Reijer Zwaan en Ester Gould hebben een bijzondere productie gemaakt, met bijzondere gevolgen en een waanzinnig goede documentaire tenslotte.

Vanaf donderdag 26 mei is deze film te zien in de Nederlandse bioscopen. Hier en daar in een double bill met ‘In bed with Madonna’.

Aanrader!

Vorige week schreef ik over het bedrijf OpenCompanies, dat niet alleen mijn privéadres op internet zet (dankzij de Kamer van Koophandel), maar mij ook nog eens juridisch probeerde af te poeieren, toen ik verzocht of ze daar mee wilde ophouden.

Dat stukkie deed het vrij goed op de sociale media, en ook OpenCompanies kreeg er lucht van. Ik had op zaterdag een e-mail van de directeur, mevrouw Nora Kaijser.

Welnu. Mijn adres staat niet meer bij mijn bedrijfsgegevens op hun site. Dus dat hebben we binnen. Maar mijn bedrijf staat nog steeds vermeld, en andere ZZP’ers die vanuit huis werken kunnen wat OpenCompanies betreft de pot op.

Eerst de feiten

Nora schrijft mij afgelopen week begrip te hebben voor het feit dat ik mijn adresgegevens niet zichtbaar wil hebben. Dat wil ik niet, omdat ik journalist ben en misschien niet overal vrienden maak.

Ze schrijft ook dat ze haar excuses aanbiedt voor de wijze waarop er met mij is gecommuniceerd. Daar had ik haar overigens expliciet naar gevraagd, want in haar eerste mail had ze het er niet over. Dank, Nora.

Maar ze schrijft ook dat ze niet alle journalisten, schrijvers en kunstenaars van haar site gaat halen:

Op basis van elk verzoek maken we een afweging of en in welke mate het privacybelang van de ondernemer van het desbetreffende bedrijf opweegt tegen het bieden van (aanvullende) informatie om weloverwogen te kunnen ondernemen. Op basis hiervan hebben wij besloten om de overige informatie te laten staan en uw prive-adres wel van de pagina te verwijderen. Dit laatste zullen we in de toekomst op individueel verzoek bij vergelijkbare situaties blijven doen.

Ik kom hier zo op terug, met een handleiding voor hoe je je adres van OpenCompanies af kan krijgen.

Iemand op twitter wees mij op een uitspraak van de Rechtbank van Amsterdam in een vergelijkbare zaak, al was die veel verder uit de hand gelopen. Het komt er kort gezegd op neer dat het opnemen van een bedrijfsnaam en een KvK-nummer in een nationaal wanbetalersregister onrechtmatig is.

Ik heb Nora gevraagd wat ze hier van vindt. Zij reageerde hier als volgt op.

De website van OpenCompanies bevat geen zwarte lijsten en heeft in tegenstelling tot de zwarte lijst ook niet als doel om bedrijven in een negatief daglicht te zetten. Mochten bedrijven bezwaar hebben tegen overige informatie die OpenCompanies biedt, dan worden deze per individueel geval bekeken en beantwoord.

Ook hier kom ik op terug, met de mening dat Graydon op basis van de uitspraak van deze rechter OpenCompanies moet opheffen.

Ten slotte in het feitenrijtje nog een opmerking die Nora maakte in onze mailwisseling:

Het is daarnaast niet de bedoeling dat we ‘ons eigen vlees keuren’ en daarmee onze gemiddelde score beïnvloeden en zullen de waarderingen van eigen medewerkers op onze pagina dan ook verwijderen.

Ik had namelijk ontdekt dat OpenCompanies- en Graydonmedewerkers scores hebben gegeven aan de vermelding van OpenCompanies op hun eigen site. Mooi dat ze dat willen verwijderen, al is dat op het moment van schrijven (zaterdag 26 september) nog niet gebeurd.

Mijn opinie over OpenCompanies van Graydon

Hef het maar op. Ik geef daar drie heldere redenen voor.

1. Het is overduidelijk dat het bij OpenCompanies wél de bedoeling is om bedrijven zwart te maken. Niet uitsluitend, maar leg mij eens uit hoe je bedrijven beoordeelt bij OpenCompanies, als je niet negatieve beoordelingen achter kan laten. En dat is onrechtmatig, zoals de Amsterdamse rechter heeft bepaald.
2. Als ik een bedrijf heb dat enigszins louche is, dan heb ik legio mogelijkheden om een ander adres op te geven dan waar ik woon. Postbussen werken al vrij goed, maar zelfs een simpel opslagbedrijf als AllSafe biedt je uitstekende mogelijkheden. Kost nog geen vijftig euro in de maand. Ik vind 600 euro per jaar een hoop geld, maar als je een beetje louche bent dan lach je daar natuurlijk om. Ik wens als eerlijk ZZP’ertje niet 600 euro te moeten dokken om mijn privéadres uit internetbestanden te houden. Dat snapt iedereen. Wie het nog niet willen snappen zijn OpenCompanies, Graydon, de Kamer van Koophandel, en het ministerie van Economische Zaken.
3. De kern van OpenCompanies is dat ‘reputatie-economie’ van ze. Het klinkt goed, maar het is bij nader inzien kul. En dat is zo, omdat reputaties op internet op duizenden manieren te koop zijn. Ik heb er ooit bij gezeten toen een student voor een Italiaanse mode-ontwerper 40.000 twittervolgers kocht. Kostte iets van tachtig euro. Hoe eenvoudig het is om een reputatie op te bouwen of af te breken, blijkt al uit het feit dat OpenCompanies de eigen reputatie manipuleerde op de eigen site. Oh, de ironie…

Nog meer ironie: omdat ik hier zo fel over ben, zou ik het fijn vinden als OpenCompanies niet mijn thuisadres zou weten. Maar ook al vermelden ze het niet, ze weten het wel. Keurig gekregen van de Kamer van Koophandel, overigens.

Graydon moet met OpenCompanies stoppen. Het is onrealistisch, onzinnig en onrechtmatig.

Ben je ook ZZP’er die vanuit huis werkt, en sta je vermeld op de site van OpenCompanies? Dit is wat je moet doen om je adres er af te krijgen.

De handleiding

1. Zoek je bedrijfsgegevens op op www.opencompanies.nl. Kopieer de link die in de URL-balk van je browser staat.
2. Open een nieuwe e-mail. Plak daar de link in. Adresseer de mail aan: nora@opencompanies.nl.
3. Neem de volgende tekst over in je mail, en verstuur ‘m:

U publiceert op uw website mijn privé-adres. Ik ben [beroep], en ZZP’er die werkt vanuit huis. Het is voor [beroepsgroep] gevaarlijk dat hun adres té eenvoudig te achterhalen is. En als dat nu niet speelt, dan kan dat ieder moment in de toekomst wel zo zijn, en ‘what happens on the internet, stays on the internet’… kortom: ik wil het niet. Ik verzoek u mijn vermelding te verwijderen.

Verwijs eventueel naar het precedent dat in dit weblogje staat. Succes!

Voorts moeten het ministerie van Economische Zaken en de Kamer van Koophandel zich diep, diep schamen!

Op vragen over de openbaarheid van gegevens en de verstrekking er van door de KvK, stuurden ze mij een antwoord van het Ministerie van Economische zaken, n.a.v. vragen van de kamerleden Gerkens en Gesthuizen. Een citaat:

Elke ondernemer bepaalt overigens zelf welke bedrijfsnaam hij voor zijn onderneming kiest; dat kan de eigen persoonsnaam zijn maar ook een ‘fantasienaam’.

Het is niets anders dan een tip van het ministerie om vooral voor een ‘fantasienaam’ te kiezen als je als ZZP’er vanuit huis gaat werken. Dat gaat regelrecht in tegen alle redelijkheid, en ook tegen de eigen adviezen omtrent het kiezen van een bedrijfsnaam van de Kamer van Koophandel.

Wat een zooitje.