Categorie: algemeen

  • Tien jaar op Radio 1

    Live-verslaggeving bij het Radboud in Nijmegen

    Ik had nog maar amper een jaar bij Omrop Fryslân gewerkt, toen ik full time als verslaggever bij AVRO’s 1 Op De Middag kon komen werken. Op 6 maart 2006 werd mijn eerste reportage op Radio 1 uitgezonden.

    Dit weekend dus tien jaar geleden.

    De reportage ging over een expositie in een juttersmuseum op Texel, en had te maken met het in 2002 gezonken schip Tricolor. Ik weet het niet precies meer en de audio staat niet (meer) online. Ik heb het zelf ook niet meer.

    Het was een fantastische aftrap bij de AVRO, samenwerkend met mensen als Lammert de Bruin, Martijn Rosdorff, Jan Born en Hettie Lubberding. En nog vele andere toffe mensen, waarvan ik met sommigen nog steeds contact heb.

    botte en hettie lubberding in het europees parlement brussel
    Met Hettie Lubberding in het Europees Parlement in Brussel (2006)

    In die tien jaar heb ik veel al kunnen doen op Radio 1, zoals documentaires maken, live verslaggeving, presenteren en alles wat daar tussenin zit. En hoewel ik erg van podcasting ben gaan houden, en ook best kritiek heb op Radio 1, ben ik nog steeds groot fan van die zender.

    Op naar de volgende tien!

  • De afschaffing van de VAR is een clusterfuck

    En waarom zou u de titel van dit blogje geloven? De Belastingdienst heeft immers zo’n mooie webpagina met woorden als ‘zekerheid’, ‘eenvoudiger’ en ‘alles mag’. En de werkgeversorganisatie VNO-NCW spreekt van ‘zekerheid’, ‘duidelijkheid’ en ‘rust’.

    Omdat ik ZZP’er ben. Voor de volledigheid: ik ben (tijdelijk) in dienst bij de VPRO (24 uur per week) en tweederde van mijn werkweek ben ik ZZP’er. Okay, de helft, maar dat dus. En raad eens wie er niet geraadpleegd zijn bij het verzinnen van deze grap? Juist. Degenen over wie het gaat.

    Wat is er aan de hand?

    Hier een helder stukje in de krant, maar wellicht achter betaalmuur. Hier meer door de NOS; over hoe staatssecretaris Wiebes al moet toegeven dat het niet zo best gaat.

    Er komen steeds meer ZZP’ers en daar zitten ook vage types tussen. Het meest bekende voorbeeld is dat van bezorgers van PostNL. Schijnzelfstandigen worden ze genoemd, omdat ze niet in dienst zijn, maar wel uitsluitend voor PostNL (mogen) werken, en in jas en een bus met belettering van dat bedrijf opereren.

    Mag dat? Nee, dat mag niet, want voor de belastingdienst ben je pas ondernemer als je meerdere opdrachtgevers hebt en niet in een gezagsverhouding opereert. En nog zo wat. Dat was geregeld via de VAR; ik heb jaren zo’n formulier ingevuld en daar moest je dat soort dingen keurig opgeven. Elk jaar opnieuw.

    Maar de Belastingdienst heeft om onbekende redenen niet gehandhaafd. Dat begon zo’n vijf jaar geleden al. Ineens hoefde ik niet meer jaarlijks een nieuwe VAR aan te vragen; de nieuwe werd automatisch toegestuurd. Systematisch ondermijnde de Belastingdienst het VAR-systeem. En zo kreeg je dus stadionen vol schijnzelfstandigen.

    Dan ga je toch handhaven?

    Dat is één oplossing om dit probleem uit het systeem te krijgen. De andere oplossing is om het hele systeem weg te flikkeren. Voor dat laatste is gekozen. Zeg maar: je auto inruilen omdat het asbakje vol is.

    Dat kan toch niet alles zijn?

    Sorry, ik maak dit dus van dichtbij mee. Dit is alles. Ze pruttelen nog wat over dat de VAR alleen opdrachtgevers zekerheid gaf en zelfstandigen niet. Dat willen ze nu ook oplossen door de VAR af te schaffen. Het punt is dat al die bijredenen terug te voeren zijn op hetzelfde: de Belastingdienst handhaafde niet op de VAR.

    Okay, maar dan kan je misschien de nieuwe regeling wel handhaven?

    Zeker. Als de nieuwe regeling niet op drie punten zo lullig in elkaar zat.

    1. De nieuwe regeling is bedacht door de Belastingdienst en werkgevers;
    2. De begindatum van de regeling verschuift al jaren steeds verder vooruit;
    3. Alles verandert.

    Laat ik met het laatste beginnen: alles verandert.

    Ik heb (ook) Bedrijfskundige Informatica gestudeerd. Ik heb daar twee belangrijke dingen van onthouden. Het eerste is dat het succes van een verandering afhangt van de kwaliteit van de verandering en de acceptatie er van:

    kwaliteit × acceptatie = succes

    De acceptatie van de nieuwe regeling is nagenoeg nul, ook al heeft de Tweede en Eerste Kamer het goedgekeurd. ZZP’ers moeten hier straks mee gaan werken, bij hen zou de acceptatie maximaal moeten zijn. En dat is het niet: ZZP’ers springen al maanden hoog en laag om dat duidelijk te maken, maar geluisterd wordt er niet. Er is nooit geluisterd, maar daar straks meer over.

    Het tweede dat ik van mijn Bedrijfskundige Informatica heb onthouden is dat het subiet overschakelen van het ene systeem op het andere een garantie is voor totale chaos. Het lijkt alsof de Belastingdienst dat fenomeen kent, door een ‘overgangsperiode’ in te stellen, tot 1 mei 2017. Er kan veel gebeuren in de tussentijd, zo weten we inmiddels.

    Maar vergis je niet. De VAR is afgeschaft. Er is gewoon een nieuw systeem en het enige dat er ge-overgangsperiode-d wordt is de handhaving.

    Hey, waar hebben we dat woord eerder gezien.

    Dan de begindatum.

    De eerste brief over de afschaffing van de VAR in mijn administratie is uit 2013 (uit mijn hoofd). Daarin werd gezegd dat er in 2014 nog een VAR zou worden uitgegeven, maar dat per 1 januari 2015 een nieuw systeem in werking zou treden en de VAR dus zou stoppen.

    Dat is ook gebeurd: er werd geen nieuwe VAR meer uitgegeven. Alleen kreeg ik eind 2014 een brief dat ze nog niet helemaal zo ver waren met het nieuwe systeem. Tot nader orde (ik meen halverwege 2015) zou de oude VAR uit 2014 nog geldig zijn. Daarna nog een brief: de VAR bleef geldig tot eind 2015. Toen geen brief (het werd wat gênant natuurlijk), maar hier en daar informatie in de media dat de nieuwe regeling per 1 april 2016 zou beginnen.

    Ondertussen kreeg ik de eerste paniekbrief van een van mijn opdrachtgevers. Onzekerheid alom.

    De ZZP’ers gaan er momenteel maar vanuit dat de oude VAR nog volstaat. Ik heb ‘m deze week nog naar een nieuwe opdrachtgever gestuurd.

    Doordat ik er nu mee bezig ben, weet ik dat het niet over zes weken in gaat, maar per 1 mei. En dus eigenlijk pas per 1 mei 2017. Stuurde de Belastindienst daar een brief over? Nee.

    Lekker gecommuniceerd, Belastingdienst. 

    Weet je wat mijn klanten zeggen, als ik vier jaar loop vaag te doen en te traineren? Nee nee, ze zeggen niks. Ze bellen mij nooit meer, en adviseren anderen vooral geen zaken met mij te doen.

    Ondertussen zitten mijn belangrijkste opdrachtgevers, omroepen, met vlekken in hun nek. ZZP’ers zijn een belangrijk bestanddeel programmamakers, die projectmatig voor hen werken. En die moeten ze in de komende tijd allemaal… ja, wat moeten ze? Ze weten het zelf eigenlijk niet eens. Laat staan per wanneer. Ook zij zijn gestopt met communiceren: de ‘weet ik nog niet’-mailtjes van gestresste producers vormen een belangrijk bestanddeel van mijn correspondentie met hen.

    Ten slotte: de nieuwe regeling is bedacht door de Belastingdienst en werkgevers. 

    Dat geloof je toch niet? Er is toch ook wel een vakbond of zo?

    Nee. Vakbonden hebben een broertje dood aan ZZP’ers, om begrijpelijke redenen. ZZP’ers zijn nauwelijks verenigd; ZZP Nederland heeft nog geen 40.000 leden, op meer dan een miljoen zelfstandigen. ZZP’ers – om wie het allemaal draait – zijn nauwelijks partij geweest.

    Dat spreekt ook uit alles van deze nieuwe regeling. Alleen sporters en mensen uit de zorg hebben een soort ‘bond’, en die zijn netjes begonnen met het opstellen van modelovereenkomsten. 98% (verzonnen statistiek) van de ZZP’ers hoort niet bij zo’n club en mag het zelf uitzoeken.

    Laat ik even de vragen aflopen die de Belastingdienst op de verkooppagina zichzelf stelt, met MIJN antwoorden. 

    De korte versie: ze zijn tegenovergesteld aan die van de Belastingdienst.

    Krijgt de zzp’er in het nieuwe systeem minder duidelijkheid en zekerheid?

    Ze hebben drie jaar iedereen in het ongewisse gehouden en nu communiceren ze alleen via de media en een webpagina die je zelf mag googlen. Ze verschuiven de ingangsdatum zo af en toe en als zelfstandige mag je alles lekker zelfstandig uitzoeken.

    Neemt de administratieve rompslomp voor zzp’ers toe?

    Je moet voor elk klusje, al gaat het maar om vijftig euro, een overeenkomst sluiten met je opdrachtgever. Er zijn modelovereenkomsten, maar nu (nu de regeling al in zou moeten zijn gegaan) zijn dat er nog maar een handjevol. Terwijl er honderdduizenden verschillende klussen zijn. Bovendien is zo’n overeenkomst een zooi juridische tekst [PDF] waar een rechtenstudent nog een kluif aan heeft, met verwijzingen naar wetsartikelen en al. Dus wat denk je zelf.

    Wordt het nu voor veel opdrachtnemers moeilijker om als zzp’er te werken?

    Ja. Bij de omroepen – daar heb ik dan weer verstand van – vliegt de een na de andere er uit. Ineens mag je bepaalde dingen niet meer als ZZP’er doen, maar moet je in dienst komen. Dat doen omroepen natuurlijk tijdelijk, en dankzij weer een andere nieuwe regeling mag je dan eerst een half jaar (!) niet voor ze werken. Clusterfuck, noemen ze dat.

    Is het veiliger om tussenpersonen in te schakelen?

    Absoluut! Maar vooral veiliger voor opdrachtgevers, en aangezien ze OPDRACHTGEVER zijn, hebben ze nogal een stem in dezen. Dat gaat de ZZP’er natuurlijk geld kosten, want tussenpersonen werken niet voor niets. Persoonlijk haat ik ze uit de grond van m’n hart, want het zijn een stelletje parasieten van de eerste orde. En ze schieten momenteel als paddestoelen uit de grond, met schitterende, naar hipsterkoffie geurende websites.

    Moet ik voor elke klus en voor allerlei verschillende klussen opnieuw een overeenkomst opstellen?

    Ja. Want tot op heden zijn er wat algemene modelovereenkomsten die op vrijwel niets van toepassing zijn. En nog een handjevol andere voorbeeldovereenkomsten. Voor verloskundigen, bouwvakkers, kunsteducatie en DJ’s, bijvoorbeeld. Zeg maar: de branches die verenigd zijn of waar heel veel geld is. En dus juristen zitten. Schiet lekker op.

    Zet de DBA [ de nieuwe regeling, BJ ] de positie en sociale zekerheid van zzp’ers onder druk?

    Absoluut. De kans is groot dat ik straks een deel van mijn werkzaamheden moet gaan uitvoeren in tijdelijk dienstverband, wegens Belastingdienstvrees van opdrachtgevers. Dat betekent dat ik dat een paar jaar mag doen en er dan een half jaar uit moet (clusterfuck, weet u nog). Bovendien is de kans dan groot dat ik niet mijn verplicht aantal zelfstandigen-uren per jaar haal voor de ondernemersaftrek, en derhalve gaat mijn bedrijf kapot.

    Lees die laatste zin gerust nog maar een keer, Belastingdienst en staatssecretaris Wiebes. Blij?

    Legaliseert de DBA schijnzelfstandigheid?

    Come on. De VAR gaf prima handvatten om dit aan te pakken, en de Belastingdienst liet het allemaal doelbewust lopen. En nu gaat het wel lukken??

    Wat moet een zzp’er nu concreet doen?

    Van de hoogste toren schreeuwen dat hier een misstand aan het ontstaan is van CLUSTERFUCK-proporties.

    Omdat niemand naar ons lijkt te luisteren.

     

    UPDATE: er is een petitie!

    UPDATE: kamervragen!

  • De 10 leukste dingen van 2015

    Lijstjes, lijstjes! Maar het kan me niks schelen: hier een lijstje van de tien beste dingen van 2015 volgens mij.

    10. Partymonster

    Een voorstelling van Toneelgroep Oostpool, die behoorlijk onder de radar is gebleven. Dat kwam niet in de laatste plaats omdat-ie alleen op De Parade speelde.

    Trailer Partymonster – Oostpool op De Parade 2015 from Toneelgroep Oostpool on Vimeo.

    Tof omdat:

    • De hoofdrolspeler (Nik van den Berg) een onwijs goede nicht neerzette, namelijk club kid Michael Alig. Die bestaat daadwerkelijk, sterker nog, hij leeft nog, en heeft een bizar levensverhaal, dat ook al eens is verfilmd.
    • Dansende jongens op het podium, bijna naakt. Zie foto’s.
    • Muziek van Joost van Bellen. Eindbaas, zelfs als je niet van EDM houdt, zoals ik.

    Ik maakte er een radioreportage over, waarin je onder andere regisseur Marcus Azzini hoort vertellen over waarom de uitgaansscene in de jaren ’80 zoveel heftiger was dan het nu is: er was geen remming.

    Ik hoop vooral dat deze voorstelling wordt hernomen in het nieuwe jaar.

    9. Zelfgebouwde loungebank

    In juli bouwde ik een houten bank, op mijn dakterras. Ik heb altijd graag mogen knutselen en klussen, en dit was erg tof om te doen. Ik maakte er een fotoreportage van op mijn site.

    Kijk nou! Ondanks alles kon ik hier dus nog niet op zitten. Splinters overal.
    Kijk nou! Ondanks alles kon ik hier dus nog niet op zitten. Splinters overal.

    Nu nog hopen op wat mooie dagen, want wat heeft het fucking veel geregend sinds juli. Enfin, kom vooral een keer langs, om te loungen like it’s 1999.

    8. De hele nacht na de aanslagen in Parijs presenteren op Radio 1

    Stom toeval, want ik ben invalpresentator bij het programma, Woord, en was pas twee dagen er voor gevraagd die avond over te nemen. Ik had een andere afspraak over het hoofd gezien, namelijk dat ik overdag nog naar Arnhem moest om met architect Ben van Berkel over zijn nieuwe station daar te praten, live in RadioEénVandaag. Maar ach, ik zou ’s avonds wel even slapen.

    Tot halverwege de avond de eerste nieuwsalerts binnen kwamen, dat er wat aan de hand was in Parijs.

    image

    Het is beroepsdeformatie om te zeggen dat het heel gaaf was om te doen, maar hier ben ik wel journalist voor geworden: mensen informeren over wat er gaande is. De hele nacht op de nieuwszender zijn, zorgen dat je dat doet, aanpassingen maken aan wat al gepland was en alert reageren. Het was zeer dankbaar om te doen.

    7. Canon 35mm f2 lens

    In de zomer kocht ik een nieuwe lens bij mijn DSLR-camera. Eentje die niet kan zoomen, dus je bent de hele tijd aan het heen en weer lopen. Maar wat heb ik er een plezier mee. De lens zit bijna standaard op mijn camera nu.

    IMG_5908
    Marko, Marko, Marko and Marko
    Freezing a bee with a fast lens

    6. De documentaire YOLO – de zelfbewuste leegte

    Op weinig documentaires heb ik zoveel reacties gekregen als deze. Ik maakte ‘m aan het begin van het jaar, en in februari is-ie uitgezonden in RadioDoc op Radio1. Lees er hier alles over, of beluister ‘m hier:

    YOLO gaat over dat een deel van de huidige twintigers kiest voor een ironische levenshouding. Het is populair om dat te doen, maar het is inhoudelijk erg leeg. Ironie kan namelijk werken als een schild: je draagt niet de mooiste kleren en dat weet je, je hebt niet de beste baan en dat weet je, je kijkt niet naar de beste films en dat weet je… en omdat je dat allemaal weet, kan niemand je aanvallen op een slechte smaak.

    Ondertussen doe je dus niets echts. Het is allemaal voor de bühne.

    Het is een weigering keuzes te maken. Het is soms grappig. Maar misschien niet als je hele leven er uit bestaat.

    Het bleek erg herkenbaar, gezien de vele reacties.

    5. Gibson ES 335 Studio

    Ik kocht een nieuwe gitaar. Een waar ik al heel lang zin in had. Lees er meer over in het stukje dat ik er over schreef.

    IMG_2291

    Nu, aan het einde van het jaar, kan ik zeggen dat het een zeer goede koop was. Hij daagt me uit om ‘m elke keer weer op te pakken, heeft een toon waar je het Centraal Station een halve centimeter mee kan verplaatsen, en past heel goed bij de muziek waar ik me momenteel in begeef.

    Ook nieuw was een Fender Reverb Deluxe ’68-versterker. Uitstekende combinatie ook, die twee. Daar hoop ik nog veel plezier van te hebben in het nieuwe jaar.

    Al was het maar omdat de gitaar zo lekker naar vanille ruikt.

    4. Concert Ype en Konrad

    Op onregelmatige basis werk ik samen met Konrad Koselleck en zijn bigband, bij het samenstellen van een programma in zijn concertserie in het Bimhuis. Vorig jaar keken we terug op een historische gebeurtenis, omdat het Bimhuis 40 jaar bestond. Daarom wilde ik dit jaar wel iets doen met de toekomst.

    Toen kwamen we op ‘Back to the Future’, omdat Marty in de eerste film uit 1985 naar oktober 2015 reist. Maar dat was toch ook weer een beetje terug kijken. Om redenen die ik niet meer kan achterhalen, kwamen we al brainstormend uit bij Ype Driessen.

    Afgelopen jaar heb ik veel samen met Ype gedaan; hij zat in mijn documentaire ‘Yolo’, ik heb een aantal keren gefigureerd in een van zijn fotostrips, én ik kreeg hem dus mee naar het Bimhuis.

    Het werd een bijzonder concert, waarbij ik uiteindelijk alleen een rol op de achtergrond speelde, maar waarbij het in ieder geval lukte om een aantal mensen die normaal gesproken nooit in het Bimhuis zouden komen, of naar een bigband zouden luisteren, dat nu wel deden. Zoals we ook een paar echte jazzvogels geconfronteerd zagen met fotostrips.

    Het was onwijs leuk om dit samen met Ype en Konrad te maken. Het resulteerde zelfs in een artikel in het Parool.

    parool

    3. Eeuw van de Amateur

    Er is veel over te zeggen, en dat komt goed uit, want dat is precies wat ik doe in mijn nieuwe podcastserie ‘De Eeuw van de Amateur‘. Ik begon er afgelopen maand mee, en maak het met heel veel plezier. Geen idee waar het naar toe gaat, maar ik weet wel dat het boven verwachting goed wordt beluisterd. Het smaakt naar meer!

    [soundcloud url=”https://api.soundcloud.com/tracks/236343354″ params=”auto_play=false&hide_related=false&show_comments=true&show_user=true&show_reposts=false&visual=true” width=”100%” height=”450″ iframe=”true” /]

    Abonneer je in iTunes of op SoundCloud, en wees automatisch hip!

    2. Nooit Meer Slapen

    Op dit moment werk ik twee jaar aan het radioprogramma Nooit Meer Slapen van de VPRO op Radio1. En nu ga ik een keer niet bescheiden zijn: het is het beste programma op Radio1, het heeft een ongeëvenaard marktaandeel, wordt gemaakt door fantastische mensen, heeft een presentator die afgelopen jaar de Zilveren Reissmicrofoon won, en barst nog steeds van de potentie.

    Ik heb ontzettend veel items gemaakt voor NMS; ik ben doorgaans drie keer per week op zender met een verhaal. Het is keihard werken, maar dat doe ik met liefde.

    Een van de meest indrukwekkende verhalen was over een toneelstuk dat binnen de muren van een jeugdgevangenis is gemaakt en gespeeld. Hier alles, in tien minuten:

    [soundcloud url=”https://api.soundcloud.com/tracks/202460988″ params=”auto_play=false&hide_related=false&show_comments=true&show_user=true&show_reposts=false&visual=true” width=”100%” height=”450″ iframe=”true” /]

    Luister live elke werkdag tussen 12 en 2 in de nacht, en als je dat niet uitkomt, abonneer je dan op onze podcast. In het nieuwe jaar ga je er nog veel over horen!

    1. Het concert van D’Angelo in Paradiso

    Ik heb nog eens goed nagedacht, maar ik heb dit jaar maar één concert gezien van een buitenlandse popartiest. Dat was ook meteen het beste concert van mijn leven. Ik denk dat ik daarna niet zoveel zin had om nog iets anders te gaan kijken.

    Het was D’Angelo. Ik had in oktober 2014 al kaarten besteld, toen ik zag dat hij ging optreden. Een gokje, in de hoop dat hij nieuw materiaal zou hebben.

    Toen bracht hij in december plotseling Black Messiah uit, critically acclaimed, zoals ze dan zeggen, en dus waren de kaarten daarna meteen uitverkocht. Ook voor het tweede en derde concert dat hij in Nederland gaf.

    IMG_1466

    Ik heb dit jaar maar één keer gedanst én tranen in m’n ogen gehad door iets dat op een podium gebeurde. Dat was bij D’Angelo.

    It was a very good year. Kom maar op, 2016!

  • Jolene, gitaarspelen op de radio

    Gisteravond weer eens iets mafs gedaan… Al enige tijd begeleid ik collega en zangeres Maike Dubelaar, en we werden gevraagd om in de muziekuitzending van Nooit Meer Slapen een liedje te komen spelen. Dit is wat we deden:

  • OpenCompanies doet WC-eend

    OpenCompanies 2 OpenCompanies 1

    Je kan bedrijven waarderingen geven op de site van OpenCompanies. Daar geloven ze erg in, dat dat werkt. Zij zijn helemaal van de reputatie-economie.

    Dat ze bijgevolg de privé-gegevens van duizenden ZZP’ers publiceren, nemen ze voor lief. Sterker nog, ze verdedigen dat met verve!

    Maar je kan OpenCompanies B.V. zelf ook raten. Ze trappen hier in hun eigen val.

    Daar reageren ze net zo sportief op als op kritiek: gewoon zelf terugraten! Wij van OpenCompanies adviseren OpenCompanies!

    Hoi Natasja Wildschut, Jr. digital specialist!

  • Lobby – de boeren moeten in de leer bij de jagers

    IMG_1823

    “Ik moet eerlijk zeggen: die jagers, die hebben het goed voor elkaar.”

    Zaterdagavond ben ik op een semi-extravagant retrodiscofeest (tsja) in de hoofdstad, en stomtoevallig tref ik een jongedame die mijn naam ergens van kent. Ze heeft mijn reportage over de jagende vrouwen bij RadioEénVandaag in de voorgaande week gehoord.

    Ze blijkt iets met communicatie en PR te doen bij de Partij voor de Dieren.

    “De meeste partijen die we tegenover ons krijgen, die kunnen we goed aan. Maar de jagers, dat zijn slimme, hoog opgeleide en mediagenieke types. Daar winnen we het niet van,” zegt het communicatiemeisje.

    Ze vertelt met een importbiertje in haar hand dat ze een kater heeft. Ik zeg dat ik boerenzoon ben en dat de Partij voor de Dieren niet mijn favoriet is. Ik vind het handige mediaspelers, die gemakkelijk scoren bij groepen die hun PR minder goed voor elkaar hebben. Zoals boeren.

    “Bij de boeren heb ik wel eens medelijden. Die vent in Zembla laatst, dat was gewoon een lomperik.”

    Dat vind ik niet. Maar ik begrijp die perceptie heel goed.

    Van Dorp, de geïnterviewde boer uit Hazerswoude in Zembla, heeft laten zien wat er op een modern boerenbedrijf gebeurt. De aanleiding voor het tweedelige verslag (vanavond deel II) is dat het melkquotum onlangs is afgeschaft. De reportage buigt echter totaal af naar een Dierenlobbyverhaal.

    De meest ‘dramatische’ scene’s in Zembla betreft het onthoornen van kalfjes, het scheiden van een pasgeboren kalf van de moeder en een wat mager aandoende koe die een hoge productie heeft. Als je een beetje ingevoerd bent – en dat ben ik – dan weet je dat dit helemaal geen dramatische zaken zijn. Dat kan je een kind uitleggen. Dat doet Zembla niet.

    Bovendien zijn dat toevallig precies dingen die al vijftig jaar op boerenbedrijven gebeuren, en geen noviteiten zijn in verband met het afschaffen van het melkquotum. Waarom zit dat in de Zembla-reportage?

    Juist. Omdat het dient als ‘bewijs’ dat de afschaffing van het melkquotum zorgt voor verslechterd dierenwelzijn in de melkveehouderij: afschaffing quotum -> schaalvergroting boerenbedrijven -> hogere melkproductie -> koeien zijn slechter af.

    Precies, maar dan ook exact, het verhaaltje dat de Dierenlobby al jaren verkoopt. Of het waar is? Ik denk van niet.

    Maar Van Dorp wilde het eerlijke verhaal van een moderne melkveehouderij laten zien. Het is boer eigen: kom maar, ik laat het je zien. Sterker nog: ik heb zelf zulke excursies wel ondernomen naar het bedrijf van mijn zus en zwager. En dan zit er geen editor tussen met zijn rijtje van de Dierenlobby die selectief laat zien wat er gebeurt.

    Nu wel. Ik neem dat Zembla best wel kwalijk: samen met de Dierenlobby iemand aanvallen die openheid van zaken geeft.

    Daar heeft de Dierenlobby geen last van. De reclamefilmpjes van Friesland Campina worden gekraakt, terwijl de reclamefilmpjes van de Dierenlobby onbesproken blijven.

    Het gaat me aan het hart, maar de boeren kunnen maar beter een voorbeeld nemen aan de jagers en de producenten van bijvoorbeeld cola: vertel nooit het hele verhaal, wees selectief eerlijk en geef nimmer een kijkje in de keuken.

    Unilever, Sara Lee en Coca Cola geven nooit een kijkje in de keuken. Dat schijnen we allemaal heel normaal te vinden, Zembla incluis.

    Goed gedaan, communicatiemeisjes… De boeren moeten in de leer bij de jagers.

  • We hebben de Zilveren Reissmicrofoon gewonnen!

    Pieter van der Wielen heeft de Zilveren Reissmicrofoon gewonnen. Van der Wielen kreeg de prijs voor voor zijn interviews in het Radio 1-nachtprogramma Nooit Meer Slapen. Radiofreak.nl

    Pieter van der Wielen met zijn Zilveren Reissmicrofoon
    Pieter van der Wielen met zijn Zilveren Reissmicrofoon
  • Klaas Jellema (1943-2015)

    Omke Klaas Jellema is twee dagen geleden overleden. Een dierbare oom en een markante man die een bijzonder leven heeft geleid. Fries en man van de wereld, boerenzoon en ingenieur, gelovig en wichelroedeloper, ondeugend en warm.

    Klaas Jellema was de oudste zoon van pake Botte, die boer was in de buurt van Sneek. Klaas ging niet op de boerderij werken, maar ging studeren, aan de Technische Universiteit in Delft.

    Vervangende dienstplicht bracht ir. Klaas Jellema op het spoor van het ontwikkelingswerk, waar hij vijfendertig jaar van zijn leven aan besteedde. Hij werkte in Zambia, Malawi, Zimbabwe, Rwanda, Uganda, Sudan en Angola.

    Zijn kinderen zijn in Afrika geboren, waaronder mijn neef, vriend, naam- en stadsgenoot Botte Jellema.

    In de jaren ’80 en ’90 kwam om de twee jaar het hele gezin over naar Nederland. Ze bezochten familie en vrienden, en logeerden dan in de zomer in een oude stacaravan – het ‘wielenhuisje’ – op het erf van de boerderij van mijn ouders.

    Het waren heerlijke zomers en ik keek er altijd naar uit om de familie weer te zien; de kinderen speelden allemaal instrumenten en vonden het fantastisch om op de boerderij te zijn. Moeder Marion als rustgevende rots in de branding en vader Klaas als vat vol verhalen, plagerijtjes, wijsheden en stiekem ook wat kattekwaad.

    Voor mij, iemand die een beschermde opvoeding genoot op het Friese platteland, waren de verhalen van Klaas en zijn familie exotisch. Ik heb hem altijd gezien als een onwaarschijnlijke avonturier. En als iemand die altijd kritische vragen stelde, iemand met een groot rechtvaardigheidsgevoel.

    Van het werk van Klaas en Marion werden we op de hoogte gehouden met rondzendbrieven, en af en toe een cassettebandje. Verhalen over met jeeps de jungle in trekken, over apen en bananenbomen in de tuin, over hulporganisaties; ik begreep daar toentertijd weinig van, maar de wichelroede zal ik niet vergeten.

    In de genoemde Afrikaanse landen wist hij daarmee water te vinden, om er putten te slaan. In dat droge Afrika, dat ik van het journaal kende, vond mijn omke Klaas water! Magisch.

    Klaas werkte ook in oorlogsgebieden. Ik hoorde de laatste jaren de verhalen met name van zijn zoon Botte. Het was een paar keer flink gevaarlijk. Dat heeft hij overleefd.

    Maar toen hij na zijn pensionering weer in Friesland ging wonen, ging het niet goed.

    Verschillende gemene ziektes sloopten langzaam zijn lichaam en geest. Ik zag hem nog slechts enkele keren, en soms belde hij me op. Door de medicatie en de ziekte lukte het niet altijd om een gesprek te voeren. Maar altijd was er nog die vonk, ergens, soms heel ver weg, maar toch.

    Klaas en Marion werden in 2006 in hun gemeente Opsterland gehuldigd met een lintje: Lid in de Orde van Oranje Nassau. Klaas heeft over de hele wereld vrienden.

    Zijn dochter Pleuntje schrijft op facebook: ‘He embraced all God’s people from every walk of life and his faith could be seen in a stubborn, passionate commitment to justice in every aspect of his life.’

    Het is verdrietig dat hij niet in gezondheid ouder mocht worden. Ik bewaar bijzondere herinneringen aan Klaas Jellema. Ik heb altijd graag over hem verteld, en dat zal ik blijven doen.

    Mijn tweede naam is Klaas, en ik ben trots op de man naar wie ik ben vernoemd.

    Rêst sacht, leave omke.

  • Joris Luyendijk in Londen

    Tweeëneenhalf jaar geleden zocht ik Joris Luyendijk op in Londen. Vandaag komt het boek uit waar hij toen al aan werkte: ‘Dit kan niet waar zijn’.

    Twee uur lang praatte ik met hem over de fascinerende wereld van het geld, over journalistiek en over buitenzwemmen in hartje winter.

  • Cynisme